Η μέρα μου στο Τσκαλτούμπο
Οι περισσότεροι δυτικοί που έρχονται στη Γεωργία έρχονται για το κρασί, το φαγητό και τα βουνά. Εγώ ήρθα για ένα εγκαταλελειμμένο σοβιετικό θέρετρο.
Το Τσκαλτούμπο χτίστηκε ως λουτρόπολη για τους σοβιετικούς εργάτες, με μαρμάρινα σανατόρια που μοιάζουν με παλάτια. Όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, το νέο γεωργιανό κράτος δεν είχε χρήματα να το συντηρήσει, και το μεγαλύτερο μέρος του αφέθηκε να ρημάξει.
Σε ένα από τα σανατόρια που μπήκα, άκουσα βαριά βήματα στο ισόγειο. Ήταν αγελάδες και γουρούνια που τριγύριζαν σε αυτό που κάποτε ήταν το λόμπι.
Στον επάνω όροφο βρήκα μια τεράστια αίθουσα χορού, έναν πρώην κινηματογράφο και διάκοσμο που δεν περίμενα να δω σε ερείπιο. Αυτή η πολυτέλεια ήταν ο σκοπός: έλεγε στους εργάτες ότι τώρα είχαν όσα πριν από την Επανάσταση μπορούσε να αντέξει μόνο η αριστοκρατία.
Σε κάποια κτίρια ζουν ακόμα οικογένειες που έφυγαν από τον πόλεμο στην Αμπχαζία τη δεκαετία του 1990, και σε ένα από αυτά οι κάτοικοι μου ζήτησαν ένα μικρό ποσό για να μπω. Τα πρόχειρα σπίτια και οι αποθήκες μέσα στις παλιές πτέρυγες μου θύμισαν Fallout ή Metro 2033.
Σε ένα αναστηλωμένο κτίριο εκεί κοντά βρήκα τον Στάλιν ζωγραφισμένο ανάμεσα σε εργάτες και δασκάλους. Και ναι, οι σοβιετικές λουτροπόλεις είχαν φήμη για καλοκαιρινά ειδύλλια, αυτό που στα ρωσικά λέγεται ακόμα kurortny roman.
